اگر عشق را بخواهیم در حد والای آن در نظر بگیریم تعریف آن دو کلمه است آن دو کلمه چیزی نیست جز (( خلقت انسان )) !!!!!!!! تعجب نکنید تعریف همین است می پرسید چرا ؟؟

جواب چنين است عشق مرحله دارد و در بالاترين مرتبه به فنا مي رسد يعني از خود گذشتن و هستي خويش تقديم کردن . طبق حديثي قدسي ( اشاره به مضمون است ) خداوند مي فرمايد تمام آسمان و زمين و خلاصه همه چيز را به خاطر آدمي آفريدم !! اما از اين بالاتر، در قصه خلقت انسان بنگريد چه زيباست خداوند از چه چيز خود به آدم داد که او را چنين بالا برد ؟؟ مگر نه اينکه خداوند ميگويد : (( و از روح خود در آن دميدم )) خداوند خود را تقديم آدم کرد !! هيچ دقت کرده ايد که خلق و خلقت از صفات خاصه خداوند است ؟؟ پس چرا انسان مي تواند خالق باشد ؟؟ چرا انسان در حالي که تنها موجودي نيست که کاشف است ( حيواناتي مانند ميمون هم مي توانند بعضي از چيزها را کشف کنند ) تنها موجودي است که خالق است ؟؟؟ آيا خالق بودن انسان نفي است بر خالق بودن خدا ؟؟ هرگز خالق بودن انسان نه تنها نفي خالق بودن خدا نيست بلکه بر آن صحه مي گذارد زيرا خالق بودن انسان از خالق بودن خداوند نشأت مي گيرد و از اينکه خداوند از روح خويش در آدمي دميده است . ازهمين مطلب مي توان اين جمله را هم توضيح داد که (( خدا از رگ گردن به آدمي نزديک تر است )) اين مطلب را ما کمي بد فهميده ايم ما مي گوييم : مگر رگ گردن جزيي از بدن ما نيست پس چرا مي گو يند خدا از رگ گردن به انسان نزديک تر است ؟؟؟ مي دانيد مشکل ما در چيست در تعريف انسان يعني ما فکر مي کنيم انسان همين جسم است بنابراين طبق يک قانون ساده مي گوييم هيچ چيز از يک جسم به آن جسم نزديکتر نيست !! اشتباه درست همين جاست يعني اينکه ما انسان را همين جسم فرض مي کنيم و خدا را هم يک موجود ! حال يک سؤال اگر انسان همين جسم است آيا به انسان بدون پا نمي گويند انسان ؟ آيا به انسان بدون دست نمي گويند انسان ؟؟ پس مي بينيد که جسم ( دست و پا و اعضاي بدن ) معيار انسان بودن نيست ! يک مطلب جالب ديگر آيا ميدانيد خاک از دسته کوزه هم به کوزه نزديکتر است ؟؟ مي دانيد چرا ؟؟ چون کوزه از خاک است پس کوزه جزيي از خاک است حالا همين مطلب در قضيه ما صدق مي کند يعني به اين دليل خدا از رگ گردن به انسان نزديک تر است که انسان جزيي از خداست يعني انسان را خدا از خويش ساخته است براي همين است که ميگويند انسان هرجا برود خدا هم آنجاست چون کوزه را هر جا ببريد از خاک است و خاک هم آنجاست !! پس انسان تنها موجودي است با اين خصوصيات . برگرديم به بحث عشق تا اينجا ثابت کرديم که خدا خويش را بر انسان تقديم کرده است حالا يک سؤال آيا اين مطلب به اين معناست که خدا عاشق انسان است ؟؟؟ اگر چنين است خدا چه نيازي به اين عشق دارد ؟ اصلا اگر خدا عاشق انسان است که اين يک عيب است و خدا را با عيب چه سر و کاريست ؟؟؟؟؟

در جواب سؤال بالا بايد يکي ديگر از قوانين عشق را بازگو کرد طبق اين قانون بسيار زيبا (( عشق اول از جانب معشوق صادر مي شود )) اين قانون به اين معناست که تا معشوق کششي نداشته باشد عاشق ، عاشق نمي شود ( تا نباشد کششي از معشوق / عاشق بيچاره اي در بند نيست ) پس يعني خداوند معشوق است و اين کار خدا ( دميدن از روح خويش در انسان ) ايجاد کششي است براي عاشق که همان انسان است . حال يک سؤال ديگر : چرا خداوند در ابتداي امر کششي در بالاترين مرتبه عشق براي انسان ايجاد کرده است ؟؟ جواب بسيار ساده است و مستقيما بر مي گردد به لطف و کرم بسيار زياد خداوند .

پس يعني اينکه خداوند عشق را در حق انسان به حد کمال رسانده است و او را با قدرت انتخاب آزاد گذاشته است که يا جواب کشش معشوق ( خداوند ) را بدهد و يا اينکه آزاد است که ................ و اما در نتيجه جواب دادن به کشش معشوق چه عايد عاشق ( انسان ) مي شود ؟؟ بهشت ؟؟ نه بهشت بهانه است !! اگر بهشت اصل بود چرا امام علي (ع) مي فرمايد خدايا من تو را به طمع بهشتت عبادت نمي کنم ؟؟ پس آن چيز که در اين عشق عايد انسان مي شود چيزي است بالاتر از بهشت و آن لقاء الله است يعني پيوستن به خدا يعني بازگشت به اصل يعني دوباره بازگشتن به خدا مگر نه اينکه خود خدا مي گويد (( همه از خداييم و به سوي او باز خواهيم گشت )) ؟

هرکسي کو دور ماند از اصل خويش / بازجويد روزگار وصل خويش

اين بحث چيزي نيست که با اين توضيحات تمام شود يعني بحث بسيار وسيع تر از اين حرف هاست اينکه چرا بعضي ها ضالين مي شوند و راه گم مي کنند يا اينکه چگونه مي توان پاي در اين راه نهاد ؟؟ که حداقل ساعت ها وقت مي خواهد و حوصله . شايد وقتي ديگر قلمم باز هوس نوشتن کرد و آن ها را هم نوشتم .